AFAP maakt de hemelmechanica continu: één doorlopend signaal S(t) uit de bewegende maan.
NeeJijNiet brengt die continuïteit terug naar discreet — maar fugatief discreet: niet één raster, maar
drie tegelijk lopende lezingen die elkaar bevragen, langs de assen tijd, fase en frequentie.
Wat overblijft tussen continu en discreet is het residu: de kosmische ruis — grondstof voor MijnHond.
Kiest discrete momenten op grond van wat zíj belangrijk vindt — pieken, nuldoorgangen, plateaus. Laat horen dat tijd niet glad is maar gekorreld door wat ze opmerkt.
Deelt de synodische maand in fase-vensters (zeven — geen halvering). Dezelfde plek in twee cycli klinkt anders, want de cyclus is doorgegaan.
Discretiseert in 31-EDO-toonbanden. Een toon is nooit alleen — ze weet van de andere. De amplitude van S(t) kiest de band.
Tijd is samengeperst — de schuif tijdversnelling bepaalt hoeveel maan-dagen per seconde verstrijken; de
verhoudingen blijven echt (synodisch 29,530589 d · anomalistisch 27,554549 d · draconisch 27,212221 d → trage drift, nooit exact herhalend).
Blinde vlek (uitgesteld): Platonische vormen — gehele octaven, exacte halveringen, regelmatige rasters — worden hier
licht ontstemd weggehouden; de volledige extractie staat geparkeerd (zie bron/bron_drieluik.md §4).
NeeJijNiet is géén voortzetting van Cage en géén sonificatie — een eigen muzikaal object; S(t) is grondstof, geen onderwerp.